Maar toch; het opvoeden van een kind met Autisme en PDD-NOS gaat je niet in de koude kleren zitten. Daarom hebben we een begeleidingstraject opgestart met het Centrum Autisme. Dit kost mij veel energie, dus als het hier wat rustiger is dan weet je waarom.
Neem nu vorige week: Hij gaat buiten spelen, neemt zijn telefoon niet op als ik bel en is niet op tijd thuis. Ik vertel mezelf me niet zo op te winden, maar doe het toch. Als hij 20 minuten te laat is ga ik maar eens een vriendje bellen. Hij is net in de tram gestapt (van de skatebaan naar huis), dus ik wacht nog eventjes... Wanneer hij al een uur te laat is spring ik toch maar op mijn fiets en ga op zoek. NERGENS te vinden. Ik vertel mezelf dat ik me niet moet opwinden, het los moet laten, hij echt niet eerder thuis is als ik me zo boos maak, maar toch... ik ben vreselijk ongerust en bedenk al hoe laat ik de politie zal gaan bellen.
Nietsvermoedend kom ik hem een half uur later tegen, op zijn step op weg naar huis. Hij snapt niet waarom ik me zo opwindt. Het betreffende vriendje moest al voor 6 uur thuis zijn en hij is nog even langs een klasgenoot gegaan. (Mama, ik was de beste met tijdrekenen in de klas. Ja, ja, dat zal wel, maar tijdsbesef, ho maar).
Na wat afkoeltijd en een rustig en uitgebreid gesprek weet ik hem dan toch duidelijk te maken dat de fout bij hem ligt: 1. Hij heeft zijn telefoon niet meegenomen en zonder mag hij niet van huis (ja maar ik had hem wel opgeladen en dat moest toch van jou; ik heb hem in de taxi laten liggen).
2. Hij moet om 6 uur thuis zijn en nu is het half 8 (!).
Met als gevolg dat hij de rest van de week huisarrest heeft en ik met een volledig lege accu achterblijf. En dat niet voor die avond maar ook voor de daarop volgende dagen. Lekker achter mijn machientje kruipen of op de bank geeft energie, dat probeer ik dus ook volop te doen. Alle extra dingen uit de agenda en bijtanken maar.
![]() | ||
| Kon het niet laten, ben er nog twee (!) begonnen. I couldn't resist, I started another two (!) |
Yet; raising a child with autism and PDD-NOS is not a piece of cake. That is why we have a coaching trajectory started with the Center of Autism. This costs a lot of energy, so if it is somewhat quiet, than you know why.
Now take last week: he's going to play outside, takes his phone when I call and is not home in time. I tell myself not to excite me, but do it anyway. If he is 20 minutes late I give a boyfriend a call. He just got on the tram (from the skate course home), so I wait asome more... When he is already an hour late I jump on my bike anyway and go look for him. Nowhere to be found. I tell myself that I should not get excited, to let loose, he won't come home any sooner when I get myself so angry, but still ... I am terribly worried and wonder when I will call the police.
I find him half an hour later, on his step on the way home without any worries or hurry. He deosn't understand why I am so angry. The boyfriend he was with had to be home before 6 pm so he had some time to spare (as he has to be home at 6) and he went to a classmate. (Mama, I was the best calculating with time in my class.... Yes, Yes, that might be, but time awareness, oh noh).
After some cooling down and a quiet and extended conversation I know to make clear that the fault lies with him: 1. He did not take his phone and without he may not leave the house (Yes but I had it charged and you said I should; I lost it in the taxi that takes me home from school).
2. He must be home at 6 pm at home and now it's half past 7 (!).
With the result that he has house arrest for the rest of the week and I stay behind with a completely empty battery. And not only for that night but also for subsequent days. So I try to find back my balance with some delicious sewing and a lot of hanging on the couch. I tried to really empty my calender and keep refuelling energy.





