maandag 24 september 2012

Energievreter

De eerste weken van Lucas op zijn nieuwe school gaan prima, hij gaat relaxed naar school en komt ook relaxed terug. Wat zijn wij blij met deze school gespecialiseerd in autisme emt onderwijs op VMBO-TL, HAVO en VWO niveau. Nu krijgt hij de structuur en duidelijkheid die hij nodig heeft (en een klas met 9 leerlingen!) en toch de cognitieve uitdaging die hij ook nodig heeft!
Maar toch; het opvoeden van een kind met Autisme en PDD-NOS gaat je niet in de koude kleren zitten. Daarom hebben we een begeleidingstraject opgestart met het Centrum Autisme. Dit kost mij veel energie, dus als het hier wat rustiger is dan weet je waarom.

Neem nu vorige week: Hij gaat buiten spelen, neemt zijn telefoon niet op als ik bel en is niet op tijd thuis. Ik vertel mezelf me niet zo op te winden, maar doe het toch. Als hij 20 minuten te laat is ga ik maar eens een vriendje bellen. Hij is net in de tram gestapt (van de skatebaan naar huis), dus ik wacht nog eventjes... Wanneer hij al een uur te laat is spring ik toch maar op mijn fiets en ga op zoek. NERGENS te vinden. Ik vertel mezelf dat ik me niet moet opwinden, het los moet laten, hij echt niet eerder thuis is als ik me zo boos maak, maar toch... ik ben vreselijk ongerust en bedenk al hoe laat ik de politie zal gaan bellen.
Nietsvermoedend kom ik hem een half uur later tegen, op zijn step op weg naar huis. Hij snapt niet waarom ik me zo opwindt. Het betreffende vriendje moest al voor 6 uur thuis zijn en hij is nog even langs een klasgenoot gegaan. (Mama, ik was de beste met tijdrekenen in de klas. Ja, ja, dat zal wel, maar tijdsbesef, ho maar).
Na wat afkoeltijd en een rustig en uitgebreid gesprek weet ik hem dan toch duidelijk te maken dat de fout bij hem ligt: 1. Hij heeft zijn telefoon niet meegenomen en zonder mag hij niet van huis (ja maar ik had hem wel opgeladen en dat moest toch van jou; ik heb hem in de taxi laten liggen).
2. Hij moet om 6 uur thuis zijn en nu is het half 8 (!).
Met als gevolg dat hij de rest van de week huisarrest heeft en ik met een volledig lege accu achterblijf. En dat niet voor die avond maar ook voor de daarop volgende dagen. Lekker achter mijn machientje kruipen of op de bank geeft energie, dat probeer ik dus ook volop te doen. Alle extra dingen uit de agenda en bijtanken maar.

Kon het niet laten, ben er nog twee (!) begonnen. I couldn't resist, I started another two (!)

The first weeks of Lucas on his new school are fine, he goes to school relaxed and comes back relaxed. We are very happy with this school specializing in autism with education with the higher shcool levels. Now he gets the structure and clarity that he needs (and a classroom with 9 students!) and yet the cognitive challenge that he also needs!
Yet; raising a child with autism and PDD-NOS is not a piece of cake. That is why we have a coaching trajectory started with the Center of Autism. This costs a lot of energy, so if it is somewhat quiet, than you know why.

Now take last week: he's going to play outside, takes his phone when I call and is not home in time. I tell myself not to excite me, but do it anyway. If he is 20 minutes late I give a boyfriend a call. He just got on the tram (from the skate course home), so I wait asome more... When he is already an hour late I jump on my bike anyway and go look for him. Nowhere to be found. I tell myself that I should not get excited, to let loose, he won't come home any sooner when I get myself so angry, but still ... I am terribly worried and wonder when I will call the police.

I find him half an hour later, on his step on the way home without any worries or hurry. He deosn't understand why I am so angry. The boyfriend he was with had to be home before 6 pm so he had some time to spare (as he has to be home at 6) and he went to a classmate. (Mama, I was the best calculating with time in my class.... Yes, Yes, that might be, but time awareness, oh noh).
After some cooling down and a quiet and extended conversation I know to make clear that the fault lies with him: 1. He did not take his phone and without he may not leave the house (Yes but I had it charged and you said I should; I lost it in the taxi that takes me home from school).
2. He must be home at 6 pm at home and now it's half past 7 (!).
With the result that he has house arrest for
the rest of the week and I stay behind with a completely empty battery. And not only for that night but also for subsequent days. So I try to find back my balance with some delicious sewing and a lot of hanging on the couch. I tried to really empty my calender and keep refuelling energy.

12 opmerkingen:

Phyllis zei

Oh, Jantine, dat klinkt inderdaad heel intensief en vermoeiend. Je negatieve energie maar omvormen in positieve en de naaimachine laten ratelen!Sterkte en succes!

Doortje Dartel zei

Je vertelde het laatst ook al. De meeste verplichten op een laag pitje zetten scheelt al een hoop extra stress. (doe het op het moment ook en dat voelt heel erg goed) Veel thuis zijn en lekker freubelen of zoiets. Goed dat je extra hulp hebt gevraagd.

Mama en zo zei

Oh, dat kan ik me zo goed voorstellen! En dan vooral de frustratie dat je hem niet echt aan het verstand kunt brengen dat de fout bij hem ligt. Over het algemeen zal hij zich van geen kwaad bewust zijn...
Hopelijk brengt de begeleiding jullie meer rust en handvatten om hiermee om te gaan!
En probeer inderdaad ondertussen te genieten van de dingen die je leuk vindt. Ik merk bij mezelf dat ik mezelf soms moet dwingen om achter de machines te gaan zitten, maar als ik dan eenmaal bezig ben...Het geeft toch weer energie!

Anneke zei

Goed dat je erover schrijft, de dagelijkse omgang met kinderen met ASS is lastig uit te leggen. Hoeveel energie het kost weet ik precies, hondsmoe kun je ervan zijn. Gelukkig dat je zo'n creatieve bron hebt om je energie op te laden.
Sterkte.

Kris zei

It's hard isn't it? I would have been angry too. I have a friend who has a son with the same problem (and also three others with aspergers) and it takes so much energy just to live every day life. Sewing helps though I think! I love that quilt top. I can't work out in my head how you sew it! You have some lovely fabrics in it.

Hubertine zei

Dat klinkt inderdaad heel zwaar en beangstigend! Reageer het maar flink af op de naaimachine!
Sterkte!

Ans zei

Het is zo herkenbaar wat je schrijft. Die vermoeidheid, soms denk ik dat ik er niet meer vanaf kom. Dan ben ik zelfs te moe om een steekje te zetten. Ik heb al weken niets meer gedaan. Heel veel sterkte, uit ervaring weet ik dat het heel veel energie vreet. Groetjes, Ans

Lori zei

That had to have been scary! Glad everything turned out OK and hope he realizes what he did is not a good thing!!

marijke's crea zei

Meis wat zal je in panisch ongerust zijn geweest en blij dat je hem zag en... ja veel sterkte!
liefs Marijke

marion zei

Heel herkenbaar, ook hier twee autisten . Heel hard OOOOHHHMMM roepen en vooral goed vor jezelf zorgen. Dan kan je de volgende dag er weer tegen. Sterkte

Jedidja V. zei

Vervelend dat het je zo uitzuigt joh! het is en blijft moeilijk maar kinderen met autisme moeten ook weten dat moeders grenzen hebben. Dat ze daar binnen moeten blijven. Ik voel met je mee. Gisteren hier hetzelfde. Mijn zoon fiets 20 minuten naar school. Hij hoort rond vier uur thuis te zijn maar het werd kwart voor vijf. Hij had een goed verhaal maar ... durfde niet te bellen vanaf school omdat de congiƫrge in de vergadering was. Liefs en ik heb het idee dat je een warme mama ben.

Monique zei

Dikke X!